Την ημεραν εκεινην την φοβεραν εννουσα ψυχη μου γρηγορησον αναπτουσα λαμπαδα σου εν ελαιω φαιδρηνουσα ου γαρ οιδας ποτε προς σε επελευσεται η φωνη η λεγουσα Ιδου ο Νθμφιος.Βλεμε ουν ψυγη μου μη νησταξεισ και μεινης εξωθεν κρουσυσα ως πεντε Παρθενοι αλλ'αγρυπνχς καρτερησον ινα υπαντησης Χριστο τω Θεω εν ελαι πιονι και δωη σοι των νυμφωνα τον θεον της δοξης αυτου.